“Արժույթային կարգավորման եւ վերահսկողության մասին” Օրենքը, 2005-ից սկսած արգելեց ապրանքների եւ ծառայությունների գնանշումները արտարժույթով: Այդ փաստը նպաստեց ՀՀ դրամի արժեվորման գործընթացին: Այժմ, երբ դոլարի փոխարժեքը կտրուկ աճ է ապրում, ընկերությունները չեն համարձակվում ոչ միայն երկարաժամկետ պայմանագրեր կնքել, այլ նույնիսկ միանգամյա մատակարարման գործարքներից են խուսափում:
Անհրաժեշտ է, որ փոփոխություն կատարվի արժույթային կարգավորման եւ վերահսկողության մասին օրենքում, թույլ տալով գները սահմանել տարադրամով (վճարումը դրամով օրվա փոխարժեքով), վարկերը տրամադրել տարադրամով: Դա կնպաստի ձեռներեցների ակտիվությանը եւ վստահությանը, նրանք կփորձեն պայմանագրեր կնքեն եւ ներմուծեն ապրանքներ առանց փոխարժեքի տատանումներից վախենալու համապատասխանաբար կվճարեն հարկեր եւ այլն:
Չեմ կարծում, թե գաղտնիք է, որ հիմնական սպառումը Հայաստանում դա ներմուծված ապրանքն է: Պետք չէ համեմատվել Գերմանիայի կամ Ճապոնիայի հետ, որոնց տնտեսության մեծ մասը կախված է արտահանումից:
Իսկ եթե մեր կառավարությունը դրամով գներ սահմանելով եւ ներմուծումը սահմանափակելով ուզում է տեղական արտադրողներին օգնել եւ խրախուսել նրանց արտադրել ավտոմեքենաներ, բջջային հեռախոսներ, հեռուստացույցներ, ինքնաթիռներ, միջուկային ռեակտորներ եւ այլ համանման ապրաքներ, ապա կարելի միայն կառավարությանը հաջողություն ցանկանալ եւ տեղական բիզնեսի եւ բնակչության համար փնտրել այլ զբաղմունք եւ հավանաբար այլ երկրներում:
փակել
“Արժույթային կարգավորման եւ վերահսկողության մասին” Օրենքը, 2005-ից սկսած արգելեց ապրանքների եւ ծառայությունների գնանշումները արտարժույթով: Այդ փաստը նպաստեց ՀՀ դրամի արժեվորման գործընթացին: Այժմ, երբ դոլարի փոխարժեքը կտրուկ աճ է ապրում, ընկերությունները չեն...
ավելին
Մեր երկրում ոչ միայն փոքր եւ միջին բիզնեսը ունի պաշտպանված լինելու խնդիր: Խոշոր բիզնեսը ոչ պակաս է տուժում փաստաթղթային հաշվառման չափազանց մեծ բեռից: Անկախ այն հանգամանքից, թե նա ունի հինգ, թե հիսուն հաշվապահ: Դրա ամենավառ օրինակն է մանրածախ առեւտրի ոլորտի մեծ ընկերությունների գործունեության նկտմամաբ դրված օրենսդրական պահաջները:
Խոսքը 1997 թ ներդրված եւ արդեն անախրոնիզմ դարձած, հանրահայտ 314 եւ 315 որոշումների պահանջներն են: Դրանց ընդունման պահին թվում էր թե դա ժամանակավոր լուծում է: Սակայն չկա ավելի մնայուն, բան քան ժամանակավորը: Կարծես թե չի անցել 11 տարի եւ չի զարգացել թե երկիրը, թե տեխնոլոգիաները: Ընկերությունները պարտավոր են ձեռքով լրացնել այդ գրքերը: Իսկ ստուգող մարմինների համար դա ամենասիրված նյութն է, ոչ միայն ՙսուրբ կովը՚, այլ նաեւ ՙկթու կովը՚:
Օրինակի համար դիտարկենք մեծ սուպերմարկետ: Ապրանքների տեսականին կկազմի ամենաքիչը 10000 անվանում: Վերցնենք թե այդ տեսականու ընդամենը 5% ամենօր նորացվում, այն է նոր խմբաքանակ մուտք արվում խանութ: Դա 500 անվանում է: Այսինքն խանութում պետք է գրանցվի ամեն օր 500 անվանում ապրանք. Դա կազմում է գրանցման գրքի 20էջ եւ կտեւի առնվազն 4-5 ժամ: Ավելին այդ գրանցումը պետք է արվի մինչեւ ապրանքի վաճառք հանելը: Լրացուցիչ աշխատակիցներ ներգրավելը չի օգնի, քանի որ գիրքը խանութում մեկն է եւ ինչպես ասում են եթե ինը կին էլ միանան, մեկ ամսում երեխա չեն ունենա:
Դուրս է գալիս, որ խանութը ունի երկու տարբերակ:
Առաջինը, դնել հարկային վարչարարության հարցերը որպես առաջնային իսկ բիզնեսի հարցերը մոռանալ, բոլոր ջանքերը ուղղել գրանցելու այդ ամբողջ տեսականին մինչեւ վաճառքի հանելը, օրինակ կանթնամթերքը առավոտյան ստանալուց հետո խանութը պետք է ծախսի 4-5 ժամ գրանցման պրոցեդուրաների վրա եւ միայն կեսօրից հետո վաճառել: Մի թե սոված երեխաները չեն հասկանա եւ չեն սպասի, չէ որ լուծվում են հարկավաքման հարցեր:
Երկրորդը ապրանքը անմիջապես հանել վաճառքի, ինչպես կանեին բոլոր ողջամիտ բիզնեսմենները ամբողջ քաղաքակիրթ աշխարհում, որին սիրում են դասել Հայաստանը, իսկ վարչարարական, ավելի ճիշտ բյուրոկրատական հարցերը, կլուծեն հետո: Եթե գրքերի գրանցումը պետք է խոչնտոդի ընկերությունների բնականոն աշխատանքին, ինչը այն անում է վերջին 11 տարիները, ապա վաղ է ինչ-որ այլ փոփոխություններ անել այս ոլորտում: Երկրորդ տարբերակի դեպքում ընկերությունները ամեն օր գործելու են ստուգման վտանգի տակ, ինչը նույնպես չի օգնելու նրանց բիզնեսին:
Ինչ կարելի է խոսել խանութների ցանցերի զարգացման մասին, որը տարբեր երկներում հանդիսացել է տնտեսական աճի գրավական եւ քաղաքակիրթ բիզնեսի անցնելու օրինակ: Իսկ եթե ինչ-որ մեկը կուզենա մատնացույց անել առկա առեւտրային ցանցերը եւ դրանց զարգացումը, չենք քննարկի կամ գնահատի դրանց աշխատանքի սկզբունքները կամ մեր նշած տարբերակներով աշխատել/չաշխատելը:
Թող մատնացույց անողը փորձի հերքել այստեղ բերված փաստերը եւ հաշվարկները:
փակել
Մեր երկրում ոչ միայն փոքր եւ միջին բիզնեսը ունի պաշտպանված լինելու խնդիր: Խոշոր բիզնեսը ոչ պակաս է տուժում փաստաթղթային հաշվառման չափազանց մեծ բեռից: Անկախ այն հանգամանքից, թե նա ունի հինգ, թե հիսուն հաշվապահ: Դրա ամենավառ օրինակն է մանրածախ առեւտրի ոլորտի մեծ...
ավելին
|
